Jedan od ,,samozatajnih“ likova jugoslovenske i srpske umjetničke scene, svakako je Slobodan Tišma.

Ipak, vrlo talentovan čovjek. Muzičar, književnik, dobitnik “NIN-ove nagrade“, jedan od učesnika formiranja komune “Porodica bistrih potoka“. Što je u odnosu na njegovu zatvorenu prirodu čudno. Možda je i u tome tražio bijeg od svijeta.

Osnivač je novosadskih nju vejv bendova “Luna“ i “La Strada“. Kolege iz bendova su poprilično bile mlađe u odnosu na njega. Nedavno je izašla monografija ovih bendova pod nazivom “Ogledala Lune“. Vladika Jovan Ćulibrk, kao vrsni poznavalac rok kulture, izuzetno je cijenio Tišmin umjetnički talenat.

Pored muzike, bavio se i književnošću. I ovdje je bio specifičan, vrlo sporo je pisao. Znao je da ostane i po deset godina na knjizi. Ipak, 2010.godine dobija “Nin-ovu nagradu“, za roman “Bernadijeva soba“, koja ima određenih autobiografskih elemenata. Glavni lik ovoga romana Pišta Petrović, nakon što mu majka odlazi u komunu, ostaje sam. Iako, zatvoren, ne podnosi apsolutnu samoću. Poziva ljude u kuću, gde u svojoj kući postaje inferioran. Spas pronalazi u odbačenom automobilu blizu stana. To auto, kao da predstavlja njegov oklop od spoljašnjeg svijeta, možda i od unutrašnjih demona. Poenta romana, čini mi se, bila bi ‘’pobjeći od svijeta, pobjeći od sebe “. Slično kao u pjesmi “EKV“, “Sedam dana“.

Tišma je učesnik regionalnog književnog okupljanja “Krokodil“, koji vode književnik Vladimir Arsenijević i Ana Pejović. Kao što sam rekao, vrlo je zatvoren ili “samozatajan“. Ne koristi mobilni telefon, internet slabo, gleda na TV-u umjetničke programe. Nije nikad nigdje radio, pod prismotrom u mladosti komunističkih vlasti, vjerovatno i onih posle njih. Veliki ljubitelj Ničeove filosofije uz čije se stihove uspavljivao.

Tišma, samozatajni gospodin našeg vremena.

Miloš Lalatović