Zadnjih godinu dana svedočimo jednom bizarnom fenomenu, a on je da režim studente i pobunjene građane naziva ustašama. Do skoro smo ustaše posmatali sa distance u jednom drugom vremenskom i prostornom okviru, ali su se one iznenada niotkuda pojavile među nama u sadašnjosti. Građani Niša, Vranja, Bora i Čačka saznali su da među njima žive ustaše. Zato treba objasniti ovaj fenomen.
To što režim pobunjene studente i građane naziva ustašama ne govori samo o njegovom odnosu prema njima, već i o njegovom odnosu prema ustašama i ustaštvu. Niko koga zaista pogađa ono što su ustaše uradile srpskom narodu neće pobunjeni deo tog naroda, kakav god on da je iz njegove vizure, nazivati ustašama. Reći za građane na ulicama Niša ili Čačka da su ustaše znači imati jednu emotivnu i kognitivnu distancu prema jedinim stvarnim ustašama i njihovim zlodelima. To znači ne saučestvovati u nacionalnoj tragediji, već je sa distance zloupotrebljavati za svoje lične političke interese. Da li neko može da zamisli u bilo kom scenariju da režim u Izraelu građane koji mu se protive nazove nacistima i šta bi to govorilo o odnosu ljudi koji ga čine prema jevrejskom stradanju u Drugom svetskom ratu?
Ovo zapravo govori da ljudi, koji su na čelu države, u suštinskom smislu nisu ono za šta se predstavljaju. Ono što oni rade zove se mimikrija, u prirodi poznata i među nižim oblicima života. Oni samo poprimaju lik patriota i velikih nacionalista u pozitivnom smislu te reči. Ta politička mimikrija kao i biološka, služi da zavara žrtvu. U ovom slučaju režim obmanjuje nacionalno orijentisano biračko telo. U tu svrhu se ogrće zastavama i drugim državnim i nacionalnim simbolima, manipuliše nacionalno osetljivim temama, forsira nacionalnu retoriku do maksimuma, zastrašuje građane stvarnim ili imaginarnim neprijateljima i istovremeno se predstavlja kao njihov zaštitnik od istih itd. Međutim, cela ta spoljašnja politička opna služi da maskira unutrašnju suštinu koja ima sasvim drugu prirodu. Zato ne treba da čudi što režim jedno priča, a drugo radi. Njegov trenutni problem je što je razmak između reči i postupaka vremenom postao toliko veliki da je neuočljiv manjem broju građana od kritičnog broja dovoljnog za očuvanje vlasti. Zbog toga umesto manipulacijom, režim mora da se sve više brani golom bezakonitom silom. A ta gola sila je jedino što će mu na kraju ostati. U tom smislu paravojni kamp, kolokvijalno nazvan Ćacilend, preteći deluje kao pripremljeno novo nacionalno stratište. Stratište koje je toliko perverzno i monstruozno da u njemu srpski narod nosi etiketu svog dželata iz prethodnog velikog stratišta.
Treba na kraju dodati i zapažanje da režim kako bi podupro teoriju o ustaštvu u Srbiji ističe vezu pojedinih istaknutih aktera protesta sa Hrvatskom. Ova veza je često benigna, u smislu da oni vode poreklo iz Hrvatske ili imaju pored srpskog i hrvatski pasoš. Međutim, postoji osnovana sumnja da neki od medijski istaknutijih učesnika protesta igraju za režim tako što mu daju argumente u prilog ove teorije. Na primer, daju izjave koje su suprotne nacionalnim interesima, održavaju sastanke u Hrvatskoj ili im se posle snimljenog sastanka pred skup 15. marta omogućava da pobegnu baš u Hrvatsku, iako je jasno da osoba osumnjičena za krivično delo pripremano na snimku ne bi mogla bez dozvole službi bezbednosti da napusti svoj stan, a ne državu. Dakle, režim se ne bavi samo političkom mimikrijom, već preko svojih ubačenih elemenata pokušava da promeni politički portret i drugoj strani. Obmana je u tom smislu dvostruka. Na jednoj strani su glumci koji glume patriote, a na drugoj glumci koji glume ustaše. I jedni i drugi su akteri istog filma i podređeni istom režiseru.
Novak Kovač
Foto: Informer TV/Info dan/Printscreen
