Povodom 80 godina od mučeničke smrti đenerala Dragoljuba Mihailovića

Ni posle 85 godina od Trećeg srpskog ustanka na Ravnoj Gori i 80 godina od mučeničke smrti đenerala Dragoljuba Draže Mihailovića još uvek nismo otkopali sve masovne grobnice žrtava komunističkog terora, dostojno ih opojali i sahranili, na tim mestima podigli spomenike i zapamtili imena i žrtava i dželata i doušnika, što sve simboliše neotkriveno grobno mesto đenerala Draže i satanski komunistički ritual koji ga prati. Možemo konstatovati da smo svi mi, antikomunisti, ali i čitav narod i država, poraženi ovom jezivom istorijskom činjenicom. Na svima nama – koji se nismo pomirili sa ovim velikim srpskim porazom – stoji da se u svetlu ove bolne 80-godišnjice suočimo sa tim i iznova poradimo na borbi za punu istorijsku istinu i pravdu o „najvećem srpskom sinu”, kako kaže poznata narodna četnička pesma iz naslova ovog teksta.

VERNIK

Sveti Vladika Nikolaj Žički i Ohridsko-bitoljski ostavio je – u pismu britanskom premijeru Vinstonu Čerčilu od 27. marta 1946. godine – najupečatljiviji i najprecizniji portret Draže kao čoveka: „On je u srži Hrišćanin, vernik. Tokom nemačke okupacije, on je tajno posećivao naša svetilišta i molio sveštenike da se mole za njega i za ljude koji su sa njim. On se uzdao u Boga. On je noću išao na Sveto Pričešće kad god je to mogao. I savetovao je druge koji su bili sa njim da to isto čine. Izdavao je naređenja svojim vojnicima da vode čist hrišćanski život, ponavljajući im često: Mi smo krstaši i borimo se za Krst časni i slobodu zlatnu kao što su naši preci činili vekovima. On je pravi narodni čovek i čovek za narod. Mase našeg naroda su ga smatrale ovaploćenjem onoga što se smatra najboljim u našem karakteru, našoj duši i savesti, našoj istoriji i istoriji naše Crkve”.

BORAC

Za svoju vojnu, diplomatsku i ministarsku službu dobio je 14 ordena. Odlikovan je: Srebrnom medaljom za hrabrost u Prvom balkanskom ratu, Zlatnom medaljom za hrabrost u Drugom balkanskom ratu, Zlatnom medaljom za hrabrost, Ordenom Belog orla sa mačevima, Karađorđevom zvezdom sa mačevima IV stepena i Engleskim vojnim krstom u Prvom svetskom ratu, između dva rata Albanskom spomenicom, sa dva bugarska ordena Aleksandra Nevskog i češkim ordenom Belog lava, zatim za vreme Drugog svetskog rata Karađorđevom zvezdom sa mačevima III stepena 1942, najvećim poljskim vojnim odličjem Virtuti militari i Ratnim krstom sa palmovom grančicom od strane generala Šarla de Gola 1943, kao i posthumno Legijom za zasluge od strane američkog predsednika Harija Trumana 1948. godine. 

SAVEZNIK

Đeneral Draža Mihailović je za sve vreme svoga života, a posebno u najvećim izazovima pod nemačkom okupacijom kada mu je glava bila ucenjena a njegov narod stradao, ostao veran Bogu, Otadžbini, Kralju, Kraljevskoj vladi u izbeglištvu, Srpskoj pravoslavnoj crkvi i svome rodu, saveznicima i demokratiji. Njegovo lično slobodarstvo i rodoljublje su simbol savremene nacionalne epopeje čitavog srpskog naroda, ali i Evrope u celini. Podigao je prvi organizovani i masovni ustanak u okupiranoj Evropi pod nacizmom i oslobodio prve gradove kada je većina evropskih naroda ili sarađivala sa Hitlerom ili ćutala. Odbranio je istorijsku čast i slobodarski duh Evrope. Od svih evropskih pokreta otpora izvršio je najveći broj diverzantskih akcija protiv Nemačke vojske a u korist Saveznika. Spasio je preko 500 savezničkih avijatičara oborenih u Srbiji, više nego što su svi pokreti otpora u Evropi zajedno to učinili. Verovao je u zajedničku stvar i nadao se zajedničkom antikomunističkom frontu, kako na unutrašnjem planu od Svetosavskog kongresa u selu Ba 1944. do ujedinjenja svih srpskih antikomunističkih nacionalnih boraca pod njegovom komandom u Sloveniji 1945. godine, tako i na spoljno-političkom planu čekajući iskrcavanje Saveznika na Jadranu i kontraofanzivu protivu nadiruće komunističke opasnosti. Nije želeo da se povuče iz svoje Otadžbine kada je izdan i ostavljen na milost i nemilost od Kralja i Saveznika i nikada nije prestao da se bori. Kao što je to odlično primećeno u izuzetnoj „Knjizi o Draži” koja je izašla u političkoj emigraciji pre tačno 70 godina:  „Kao što nije kapitulirao 17. aprila 1941. godine, kada je fašizam zavlađivao Jugoslavijom, tako Draža Mihailović nije kapitulirao ni oktobra 1944. godine, kada je Titov pokret, uz pomoć sovjetskih tenkova, zavladao zemljom”.   

SVETITELJ

Osnov za proglašenje Čiča Draže za novog srpskog svetitelja nalazi se u njegovoj mučeničkoj smrti. Đeneralu Draži suđeno je u montiranom sudskom procesu, uz pomoć lažnih svedoka i neprijateljskih tužilaca i sudija, kao Gospodu Isusu Hristu. Ubijen je u svojevrsnom satanističkom ritualu, nimalo slučajno na isti dan, 17. jula, kao i sveti novomučenik ruski car Nikolaj Romanov, od iste revolucionarne komunističke i satanističke ruke. Možda mu je telo spaljeno kao i u slučaju Svetoga Save. Svi argumenti za kanonizaciju poslednjeg ruskog cara kao svetitelja Ruske pravoslavne crkve stoje i u slučaju uvrštavanja Draže u Kalendar Svetih SPC. Kao što je SPC već kanonizovala određeni broj novomučenika postradalih od bezbožnih komunista, nema razloga da ne kanonizuje i simbolički prvog i najvažnijeg među njima.

Srpsko stanovište Čiča Draže

            U istorijskom govoru oficirima i vojnicima Šumadijskih i Ravnogorskih korpusa 22. jula 1944. godine na aerodromu u Pranjanima, đeneral Draža je rekao: „Odrođena braća: ustaše u Hrvatskoj i Bosni sa jedne, a za njima i komunisti u celoj zemlji sa druge strane, napadoše na živote i sva naša dobra u našem najtežem času. Prvi nam mučki poklaše preko sedam stotina i pedeset hiljada najboljih sinova i dece, a drugi preuzeše da ispod svoje oslobodilačke zastave srpske pokrajine oslobađaju od nacionalnog srpskog stanovišta”.

U ovom citatu nalazimo veoma dragocenu Dražinu nacionalnu svest o postojanju „nacionalnog srpskog stanovišta” i „srpskih pokrajina” na prostoru bivše Jugoslavije, o čemu je pre njega pisao jedino Miloš Crnjanski deset godina ranije u beogradskom časopisu „Ideje”. Na tom tragu uoči Drugog svetskog rata formiran je i Srpski kulturni klub na čelu sa Slobodanom Jovanovićem i Dragišom Vasićem, sa krilaticom „Srbi na okup”. Upravo je za vreme Drugog rata Slobodan Jovanović došao na čelo Kraljevske Vlade u izbeglištvu, a Dragiša Vasić je postao Čiča broj 2 u Ravnogorskom pokretu.

Pomenuto „nacionalno srpsko stanovište” je srž srpske nacionalne ideologije i u 21. veku i trn u oku svim antisrpskim tuđinskim ideologijama od Tita do današnjih neotitoista. Na tim intelektualnim i političkim pozicijama stvorena je i nova srpska misao nakon sloma komunizma oličena u studentskom časopisu „Dveri srpske”, izdavačkoj kući „Catena mundi” i radovima prof. dr Mila Lompara, kasnije pretočena u političku organizaciju Srpski pokret Dveri i udruženje građana „Srpski glas”.

A ti, Beograde, 80 godina kasnije, da li smeš da otkriješ istinu o Dražinom grobu? Ili si i dalje u rukama ratnih zločinaca iz Titove OZNE i njihove biološke i ideološke dece i unučadi?

Boško Obradović