Od kad se pojavilo, od pre dvadeset godina ovo priznanje, jer jedino tako moramo na to gledati, više – manje izazivalo je u javnosti ogromnu lavinu polemičkih tonova, oprečnih mišljenja, suprotstavljenih stavova. Nacionalna penzija transformisala se vremenom u nacionalnu bruku, u partijski konglomerat računđijskih interesa. Mislim, da poštovano čitateljstvo razume da se ovaj segment najviše odnosi na kulturne i umetničke stvaraoce.
Kojim su se kriterijumima rukovodile mnogobrojne komisije i Vlade koje su verifikovale ne retko odluke koje zaobilaze oblast umetnosti i utapaju se zbog neznanja, pa opet stranačke pripadnosti u oblast „vreme sporta i razonode“
Nacionalna penzija treba da kvalifikuje nosioca u zemlji i u inostranstvu za svoj doprinos na umetničkom polju. Ako je kinematografija, film mora da bude laureat međunarodnih filmskih festivala. U pozorištu takođe, glumci da se prepoznaju u evropskim okvirima, a u domaćim da predstavljaju bardove glumišta.
Šta je u svom radu kvalifikovalo jednog Radoša Bajića ili harmonikaša Mirka Kodića, samo su neka od polemičkih pitanja. Radoš, iznad prosečnosti sa jednom serijom koja u umetničkom svetlu na granici diletantizma, ili Kodić, šatorski harmonikaš sa Ibarske magistrale
To su samo dva primera, a ima ih još, da zaključimo da nacionalnu penziju, primaju vrlo osrednji umetnici sa više nego spornom biografijom, ali partijskom pripadnošću kao u vreme jedne partije i jednog doživotnog. Naravno, ne treba sve generalizovati, ima i onih drugih, ali ovo nacionalno priznanje zaslužuje svoje redefinisanje.
Siniša Stojčić
