„Ne postoji nikakva sredina. Ili ćemo biti Srbi, svesni svoje prošlosti i amaneta naših otaca i pradedova, ili otpadnici nacije, pripadnici nekakve magle, bez nacionalnog ponosa, bez vere, bez morala“.
Patrijarh srpski Varnava (1880-1937)
Srpska pravoslavna crkva (SPC), objektivno gledano, već duže od osam decenija nalazi se pod forsiranim udarom neprijatelja izvorno shvaćenog srpstva. I ranije je, kao krovna srpska nacionalna a ne samo verska institucija, povremeno bila progonjena, ali od 1941. na ovaj ili onaj način protiv SPC se kontinuirano vodi klasičan ili specijalan rat.
Ustaše, nacisti i razni drugi spoljni srpski dušmani, od početka Drugog svetskog rata realizovali su protiv nje krvav pohod. Titoisti su to jednako brutalno radili u nekim razdobljima rata i neposredno posle njega, ali najduže, pogotovo pošto su se učvrstili na vlasti, delovali su prikriveno. Ali cilj im je i dalje bio umanjivanja uticaja SPC na srpski narod, u kontekstu podele njegovog pravoslavnog dela na više nacionalnih entiteta (odnarođivanje Crnogoraca, asimilacija Srba na prostorima Stare Srbije koji su dodeljeni novostvorenoj makedonskoj republici). Uz to je jugoslovenskim boljševicima u planu bila i ateizacije onih Srba kojima nije uskraćivano pravo na izvornu nacionalnu pripadnost.
Istim putem su posle sloma komunizma i Jugoslavije nastavili neotitoisti koji su sebe prozvali predstavnicima tzv. Druge Srbije (tj. one Srbije koja je protiv rata, kao da smo ga mi izabrali a ne da nam je bio nametnut). A ne treba ni naglašavati, aktivnosti protiv Srpske crkve vodili su te ih vode i sada, i svi naši regionalni i globalni neprijatelji. Jer, ona je jedina preostala organizacija koja povezuje gotovo sve srpske zemlje, kakavgod bio njihov državni okvir posle okončanja ratova za jugoslovensko nasleđe. Njena podela, odnosno svođenje na bolesno zamišljenu Crkvu Srbije, koja bi uz to bila društveno stigmatizovana i marginalizovana, predstavljalo bi realizaciju nove faze svođenja Srpstva na sakato Srbijanstvo!
Takvom mračnom razvoju događaja, nažalost, bitno doprinosi sadašnje vođstvo SPC, odnosno patrijarh Porfirije (koji nije bez razloga u narodu prozvan Profitije) i većina arhijereja, čiji je živi simbol duhovni bednik Sergije (Karanović), episkop bihaćko-petrovački, koji ateistu i srboždera Aleka bez Kosova besramno poredi sa Isusom Hristosom. Ti zli ljudi, koji bi trebalo da se bore za njene interese, više škode Srpskoj crkvi nego svi njeni eksterni neprijatelji!
Asistiraju Vučićevoj veleizdajničkoj kosovskoj politici, iako bi prvi morali da joj se energično usprotive kao što je to herojski učinio (po cenu života) patrijarh Varnava, kada se 1937. suprotstavio konkordatskim potezima vlasti Kraljevine Jugoslavije. Realizovali su 2022. stari titoistički naum, recikliran u NATO varijanti, o faktičkom priznanju makedonskih raskolnika, te pretvaranju otetih delova SPC na prostorima Severne Makedonije u sada već – zahvaljujući sramnoj politici svetovnog i crkvenog Beograda ali i evroatlantske Carigradske patrijaršije – kanonski potvrđenu, autokefalnu Ohridsku arhiepiskopiju. Podržavaju spin diktaturu vođe SNS kartela i meki građanski rat koji on vodi protiv većinske Srbije.
Usled toga ne samo što „naša“ anti-Srbija, parcijalno lukavo infiltrirana u pokret otpora Vučićevom režimu (sa kojim zapravo zakulisno sarađuje kao i onaj njen segment koji ne krije da mu je blizak), dobija municiju za delovanje protiv SPC, već to u besu zbog onoga što njen uzurpatorski vrh radi, olako prihvata i deo našeg naroda koji nije dubinski anacionalan a tim pre antinacionalan. Reći načelno nešto loše o Srpskoj crkvi danas je, zbog Porfirija i njenu sličnih versko-nacionalnih izdajnika, postalo prihvatljivo i za one koji bi do pre nekoliko godina zbog toga ljuto skočili.
To je jako loše. Olake generalizacije su načelno neprihvatljive, a tim pre kada se radi o tako važnom nacionalnom pitanju kao što je odnos srpskog naroda prema svojoj crkvi, koja mu u mnogome predstavlja identitetsku kičmu. Svaki problem ima ime i prezime (ili više njih) koji stoje iza njega. Moramo da razdvajamo otimački vrhovni kler od Crkve koja je naša (a ne njegova), kao što je važno da ne poistovećujemo ni srpsku državu sa opskurnim SNS režimom koji je nju ukrao od nas.
U svojoj borbi za nacionalno i građansko oslobođenje, većinska, nesumnjivo rodoljubiva Srbija, ne sme da pravi sebi na uštrb a u korist brojnih neprijatelja kojima smo okruženi, nepotrebnu štetu. I tako smo već pretrpeli užasne gubitke. Sa odlaskom Vučića borba za nacionalni opstanak neće prestati već će – ako ne izaberemo neki novi put koji bi nas i dalje vodio ka sveopštoj kapitulaciji, a uveren sam da to ipak nećemo dopustiti – biti nastavljena na mnogo ozbiljnijim temeljima.
Da bi tako i bilo ne zaboravimo, uz one koji dana stranputicom vode SPC te njihove režimske političko-mafijaške kompanjone, unutrašnji protivnici su nam jednako i oni koji se lažno predstavljaju kao pobornici demokratskog preporoda, a gnusno sikću na Srpsku crkvu u celini. To su kobni izdanci titoizma, kojima je sve srpsko mrsko ili da stvari budu i gore, u pitanju su lobisti naših spoljnih neprijatelja, koji koriste zgodnu priliku da – na način koji prolazi kod velikog dela, u jeku političkih sukoba emocijama opijenih Srba – nastave posao započet 1941.
Dragomir Anđelković
